![\"verbeke-staketsel-kas\"](\"http:\/\/www.marciaterwee.nl\/wp-content\/uploads\/2016\/02\/verbeke-staketsel-kas.jpg\")
<\/a>![\"Verbeke-will-beckers\"](\"http:\/\/www.marciaterwee.nl\/wp-content\/uploads\/2016\/02\/Verbeke-will-beckers.jpg\")
<\/a><\/p>\nHet was de tweede keer dat wij daar gingen kijken, in april 2010 zijn we er ook geweest. Het tentoonstellingsterrein omvat loodsen, kassen en een groot buitenterrein, inclusief water. Er is een vaste collectie, die reeds verzameld was voordat de Verbeke Foundation deze ruimte gebruikte voor tentoonstellingen. Sinds de start in 2007 hebben een aantal kunstenaars ter plaatse werk gemaakt en verbleven in de Verbeke Foundation. Dit heeft geresulteerd in een bijzondere kunstcollectie die nog altijd letterlijk groeit en bloeit (of bloedt??) omdat het veelal bio-art betreft. Delen van de tentoonstelling doen aan als een open laboratorium vol experimentele installaties. Het museum was niet “af”, en pretendeert dat ook niet te zijn. Sterker nog: de invloeden door deelnemende kunstenaars op de locatie, zowel als de natuur en de tijd worden toegelaten. Constructies worden gebouwd, gebruikt, vergaan. Vandaar dat wij nieuwsgierig waren naar de ontwikkelingen.<\/p>\n
E\u00e9n\u00a0van mijn favorieten in het buitengebied is het werk van Ronald de Winter<\/em>: een groep verkoolde paarden plastieken in een beschutte natuurlijke “kraal”. De paarden zijn levensecht. Je loopt ertussen en de geur van fik en kruidige grassen maken de beleving nog intenser. De zichtbare aftakeling houdt mij niet te tegen mij voor te stellen dat ik op de rug van eentje kruip, het paard vervolgens zijn hoofd naar achter werpt en benen in de lucht en mij meevoert…ja-waarheen eigenlijk?<\/p>\n In april 2010 was Jason van der Woude<\/em> nog volop aan het bouwen aan Open Ruimte, Open Functie. <\/em>Een ruimte gemaakt van recycle kozijnen. Nu is het een dicht huis, inclusief verdieping. Het is een gewild object voor fotografen; de kaders en lichtval, in combinatie met de natuur waar het middenin staat bieden mooie composities. Misschien mag je er logeren of optreden; ik zag er een stroomkabel en led-lampje!<\/p>\n Ik herinnerde me van het vorige bezoek de fascinerende experimentele laboratorium installatie van de nederlandse bio-art kunstenaar Martin uit den Boogaard<\/em>. Hij gebruikt het rottingsproces van kadavers en bloed en embryo’s om energie op te wekken. Deze energie wordt hoorbaar en zichtbaar gemaakt. Zijn installaties zijn erg klinisch en sereen. In de tijd die verstreken is tussen ons eerste en tweede bezoek is de presentatie strakker gemaakt. En eh..sommige dode dieren onderdelen wat meer vergaan inderdaad. Hoewel ik het eng vind; de confrontatie met embryo’s op sterk water, of een ingedroogde dode kat, heb ik veel tijd doorgebracht in dit werk. Niet voor tere magen!<\/p>\n over magen gesproken, wat denk je hiervan? Ik bewonderde de vorm en ging op zoek naar wat voor een kunstig materiaal dit is…maag!<\/p>\n Mandy den Elzen-a continuation of a comprehensive study of domesticated animal stomach<\/em><\/p>\n hoewel mijn aanleiding om naar Kemzeke te willen op dat moment de daar tijdelijk tentoongestelde werken van Daniel Spoerri zijn, werd mijn interesse veel meer gewekt door de geluiden en vreemde bouwsels in de ruimte er tegenover. \u00a0Het zijn geluidsinstallaties van Ad van Buuren. Een fantasierijke wereld van schakelingen, transistors, speakers. Had ik ook maar wat geluidsopnames gemaakt bedenk ik mij nu!<\/p>\n<\/a><\/a><\/a><\/a><\/p>\n<\/a><\/a><\/a> <\/a><\/p>\n<\/a><\/p>\n<\/a>\u00a0<\/a><\/p>\n